My Tragedy

Sa loob ng halos apat na buwan, nagawa kong ngumiti kahit madilim ang paligid ko, kahit marami akong dahilan para umiyak, dahil yan sa inyo. Sa bagong mga kaibigang tumatak ng husto sa puso ko. Bumuo pa nga tayo ng pamilya di ba? Sabi nga ni Itay, dapat solid pa rin, oo naman, kahit pa nga limitado na lang sa limang minuto kada araw na pwede ko kayong makita at makausap.

Salamat pa rin sa limang minuto.

Malapit na namang matapos ang chapter na to, sa March 11, judgement day, magpapaalam na tayo. Gusto ko lang magpasalamat. At kahit saan ako pumunta maiiwan sa akin ang pinakamasayang apat na buwan ng buhay ko kasama kayo… muli, salamat.

This entry was posted on Monday, January 2nd, 2006 at 3:49 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.